ஐ.நா மனித உரிமைக் கூட்டத்தொடர் – தாயக மக்களுக்கு சாதகமாக அமையுமா? – கிருபாகரன்

ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச்சபையின் 2021ஆம் ஆண்டு முதல் மூன்று வருட அங்கத்துவத்திற்கான பதினைந்து வெற்றிடங்களிற்கு கடந்த 13ஆம் திகதி தேர்தல் நடைபெற்றுள்ளது. இதன் அடிப்படையில் மனித உரிமைகளை மோசமாக மீறும் நாடுகள் சிலவும் வெற்றி பெற்றுள்ளன.

இவ்விடயத்தினை விபரமாக செல்லும் முன், ஐ.நா. மனித உரிமைச் சபையின் நாற்பத்தி ஏழு நாடுகளிற்கான அங்கத்துவம் எப்படியாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இதன் அடிப்படையில் – ஆசிய, பசுபிக்கிற்கு (13) பதின்மூன்று நாடுகளும், ஆபிரிக்காவிற்கு (13) பதின்மூன்று நாடுகளும், இலத்தின்அல்லது தென் அமெரிக்க கரீபியாவிற்கு (8) எட்டு நாடுகளும், மேற்கு ஐரோப்பிய மற்வற்றிற்கு (7) ஏழு நாடுகளாகவும், கிழக்கு ஐரோப்பவிற்கு (6) ஆறு நாடுகள் என்ற அடிப்படையில் அங்கத்துவம் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதன் அடிப்படையில் 2020ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் வரை ஐ.நா. மனித உரிமைச் சபையில் அங்கத்துவம் வகிக்கும் நாடுகளை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இதில் – ஆசிய, பசுபிக் நாடுகளாவன (13) : ஆப்கானிஸ்தான் (2020), கட்டார் (2020), நேபாளம் (2020), பாகிஸ்தான் (2020), பாரேன் (2021), பங்களாதேஷ் (2021), பிஜீ (2021), இந்தியா (2021), பிலிப்பைன்ஸ் (2021), இந்தோனேசியா (2022), ஜப்பான் (2022), மாலைதீவு (2022), கொரிய குடியரசு – தென்கொரிய (2022).

ஆபிரிக்க நாடுகளாவன (13) : அங்கோலா (2020), கொங்கோ ஜனநாயக குடியரசு (2020), நைஜீரியா (2020), செனகல் (2020), புக்கினோபாசோ (2021), கமரோன் (2021), எரித்திரியா (2021), சோமாலியா (2021), ரோகோ (2021), லிபியா (2022), மொறிற்ரானியா (2022), நபீபியா (2022), சூடான் (2022).

இலத்தின் அல்லது தென் அமெரிக்க கரீபிய நாடுகளாவன (8) : சிலி (2020), பேரு (2020), மெக்சிக்கோ (2020), ஆஜன்ரீனா (2021), பாமாஸ் (2021), உருகுவே (2021), பிறேசில் (2022), வெனிசுலா (2022).

மேற்கு ஐரோப்பிய மற்றையநாடுகளாவன (7) : ஆவுஸ்திரேலியா (2020) ஸ்பெயின் (2020) ஆவுஸ்தீரியா (2021 டென்மார்க் (2021) இத்தாலி (2021) ஜெர்மனி (2022) நெதர்லாந்து (2022)

கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளாவன (6) : சுலோவாக் (2020) யூக்கிறேன் 2020) புல்கேரியா (2021) செக் குடியரசு (2021) ஆர்மேனியா (2022) போலாந்து (2022).

இதன் அடிப்படையில், ஆசிய நாடுகளில் நான்கு நாடுகளும், ஆபிரிக்க நாடுகளில் நான்கு நாடுகளும், இலத்தின் அல்லது தென் அமெரிக்க கரீபிய நாடுகளில் மூன்று நாடுகளும், மேற்கு ஐரோப்பிய மற்றைய நாடுகளில் இரு நாடுகளும், கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் இரு நாடுகளும் 2020ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்துடன் தமது அங்கத்துவத்தை இழக்கின்றனர்.

ஆனால் ஐ.நா.மனித உரிமைச் சபையில் அங்கத்துவம் வகிக்கும் ஒரு நாடு விரும்பினால், மீண்டும் ஒரு மூன்று ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக இரண்டாவது தடவை மட்டுமே அங்கத்துவம் வகிக்க முடியும். இதற்கு அவர்கள் ஐ.நா.பொதுச் சபையின் தேர்தலில் பங்குகொண்டு வெற்றிகொள்ள வேண்டும்.

தற்பொழுது கடந்த 13ஆம் திகதி, ஐ.நா. பொது சபையினால், ஐ.நா.மனித உரிமைச் சபையில் 2021ஆம்ஆண்டு முதல் மூன்று வருடங்களிற்குஅங்கத்துவத்திற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பதினைந்து அங்கத்தவர்கள் யார் யாரென நோக்கின்,

ஆசிய, பசுபிக் நாடுகள் என்ற அடிப்படையில் : பாகிஸ்தான், நேபாளம், சீனா, யூபிக்ஸ்தான் ஆகிய நாடுகளில் பாகிஸ்தான், நேபாளம் ஆகிய இரு நாடுகளும் தமது இரண்டாவது தடவைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆபிரிக்க நாடுகள் என்ற அடிப்படையில் : செனகல், கொட்துவார் – ஐவிரிகோஸற், கபோன், மலாவி ஆகிய நாடுகளில் செனகல் தனது இரண்டாவது தடவைக்கு தேர்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இலத்தின் அல்லது தென் அமெரிக்க கரீபிய நாடுகள் என்ற அடிப்படையில் : மெக்சிக்கோ, பொலீவியா, கியூபா ஆகிய நாடுகளில்; மெக்சிக்கோ மீண்டும் தனது இரண்டாவது தடவைக்கு தேர்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

மேற்கு ஐரோப்பிய மற்றைய நாடுகள் என்ற அடிப்படையில் : பிரான்சும், பிரித்தானியாவும் தேர்தல் இன்றி தெரிவாகியுள்ளன.

கிழக்கு ஐரோப்பிய என்ற அடிப்படையில் : யுக்ரேன், ரஷ்யா ஆகிய நாடுகளில்; யுக்ரேன் மீண்டும் தனது இரண்டாவது தடவைக்கு தேர்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்நிலையில் இம்முறை தெரிவாகியுள்ள பதினைந்து நாடுகளில், பல நாடுகள் மனித உரிமையை கடுமையாக மீறும் நாடுகளென பல சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புக்களினால் கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது என்பது உண்மை. ஆனால் இப்படியான நாடுகள் மனித உரிமைச் சபைக்கு தெரிவாகியிருப்பது இது முதற்தடவையாக அல்ல. இங்கு தான் ஐ.நா. பொது சபை ஒரு அரசியல் கலப்பு கொண்டது என்பது நிருபணமாகிறது.

அடுத்து நாங்கள் ஆராய வேண்டிய விடயமாக, 2021ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், அதாவது அடுத்த வருடம் நடைபெறவுள்ள ஐ.நா.மனித உரிமைச் சபையின் 46ஆவது கூட்டத் தொடருடன், ஸ்ரீலங்கா அரசிற்கு மனித உரிமைச் சபையினால் கொடுக்கப்பட்ட இரு வருடகால அவகாசம் முடிவடையவுள்ளது. இந்நிலையில், ஸ்ரீலங்கா விடயத்தில் மனித உரிமைச் சபையின் அங்கத்துவ நாடுகள் எவ்வாறாக நிலைமையை கையாளுவார்கள் என்பதே இப்பொழுது பலரிடம் எழும் கேள்வி.

இங்கு நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய முக்கிய விடயங்கள் என்னவெனில், முதலாவதாக ஸ்ரீலங்கா தமது இணை அனுசரனையில் விலகியுள்ளதுடன், ஸ்ரீலங்காவில் கடந்த ஜனதிபதி அத்துடன் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களுடன், அங்கு ஜனநாயகத்தை குழிதோண்டி புதைப்பதற்கான வழிவகைகளை கையாளப்படுவதை சர்வதேச சமுதாயம் கவனத்தில் கொள்கிறது. அத்துடன் சீனா, கியூபா, ஈரான், பாகிஸ்தான் போன்ற உலகில் மிக மோசமான மனித உரிமை மீறல்களை கொண்ட நாடுகளுடன் ஸ்ரீலங்கா வெளிப்படையாக கைகோர்த்து நிற்கிறது.

ஸ்ரீலங்காவின் இந்த நிலைபாட்டை, சர்வதேச சமுதாயம் எப்படி கண்கொண்டு பார்க்கும் என்பதுடன், எப்படியான நிலைபாட்டை கொள்ளும் என்பதையும் நாம் ஆராயவேண்டும். காரணம், 2015ஆம் ஆண்டு வரை மகிந்த ராஜபக்ஷவின்ஆட்சி காலத்தில் நிலவிய நிலைமைகளிற்கு பல மடங்கு மேலாக, தற்போதைய கோட்டாபயவின் ஒரு வருடகால ஆட்சி, ஜனநாய வழிமுறைகளிற்கு படிப்படியாக சாவுமணித்து அடித்து வருவதை காணலாம். அத்துடன், வடக்குகிழக்கு மக்களின் அரசியல்,பொருளாதார, சமூக வாழ்க்கையின் பின்னடைவுகளையும் சர்வதேச சமுதாயம் கவனத்தில் கொள்ளத்தவறவில்லை.

இந்நிலையில், எதிர்வரும் மனித உரிமைச்சபை கூட்டத்தொடரில், ஓர் கடுமையான தீர்மானம் ஸ்ரீலங்கா மீது முன் வைப்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகவுள்ளது. இதில் என்னென்ன விடயங்கள் உள்ளடக்கப்படலாம் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்க, இத்தீர்மானத்திற்கு அங்கத்துவ நாடுகளின் ஆதரவு எப்படியாக இருக்கும் என்பதில், ஐ.நா. நிலைமைகளை ஆழமாக – சரியாக புரியாத பலர் பீதிகொள்வதில் எந்த தவறுமில்லை.

சிலர் – சீனா ரஷ்யா, கியூபா, பாகிஸ்தான் மனித உரிமைச் சபையில் அங்கத்துவ நாடுகளாக உள்ளதை எண்ணி கலக்கம் கொள்கிறார்கள். இவர்கள் புரியாத உண்மை என்னவெனில், இந்த நாடுகள் மனித உரிமைச் சபையில் அங்கம் வகிக்கும் வேளையிலேயே, ஸ்ரீலங்கா மீது அடுத்தடுத்து தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன என்பதை நாம் மறக்கக் கூடாது.

இதேவேளை இத்தீர்மானங்களை அமெரிக்கவே முன்னொழிந்து வெற்றி கண்டுள்ளது என்பது யதார்த்தம். ஆனால் அமெரிக்கா தற்பொழுது மனித உரிமைச் சபையில் அங்கம் வகிக்கவில்லை என்பது சிலரது விவாதமாகவுள்ளது. என்னை பொறுத்த வரையில் இவர்கள் ஐ.நா.வின் உள்வீட்டு விடயங்கள் புரியாதவர்களென்றே கூறுவேன்.

அமெரிக்கா மனித உரிமைச் சபையில் அங்கத்துவம் வகித்தார்களோ இல்லையோ, அவர்கள் நிச்சயம் ஸ்ரீலங்கா விவகாரங்களில் விசேடமாக மனித உரிமை விடயங்களில் நல்ல கரிசனையாகவுள்ளனர். இதற்கு பல உதாரணங்கள் இருந்த போதிலும், சுருக்கமாக கூறவதனால், ஸ்ரீலங்காவிற்கு இரு வருட கால அவகாசம் கொடுக்கும் வேளையில், அமெரிக்காவின் பின்ணனியிலேயே யாவும் நகர்த்தபட்டது என்பதை எத்தனை பேர் அறிவார்கள்?

அடுத்து அமெரிக்காவின் மனித உரிமைச் சபையின் பிரசன்னம் என்பது – குடியரசுக் கட்சியைச் சார்ந்தவர் ஜனதிபதியாக திகழும் வேளையில் மனித உரிமைச் சபையிலிருந்து விலகுவதும், ஜனநாயக கட்சியின் ஜனதிபதி காலத்தில், மனித உரிமைச் சபையில் வெளிப்படையாக அங்கத்துவம் பெறுவதுமே அமெரிக்கவின் போக்காகவுள்ளது. இதன் அடிப்படையில், அடுத்த மாதம் நடைபெறவுள்ள அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில், ஜனநாயக கட்சியை சார்ந்தவர் வெற்றி பெற்றால், அமெரிக்கா நிச்சயம் மனித உரிமைச் சபையில் தமது செயற்பாடுகளை வெளிப்படையாக நகர்த்தும்.

எதிர்காலத்தில் ஸ்ரீலங்கா மீது ஐ.நா.மனித உரிமைச் சபையில் சமர்ப்பிக்கபடும் தீர்மானத்திற்கு, குறைந்தது இருப்பத்து ஐந்து முதல் இருபத்து ஏழு நாடுகளின் வாக்குகளால் (25-27) நிச்சயம் வெற்றி பெறும் என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை. இது பற்றி ஆய்வு செய்ய விரும்பியவர்கள் யாவரும் – முன்னைய தீர்மானங்கள் மீதான வாக்களிப்புக்கள், தற்போதைய நாற்பத்தி ஏழுநாடுகளின் அங்கத்துவம், ஸ்ரீலங்காவின் தற்போதைய நிலைப்பாடு போன்ற பல விடயங்களை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்து, ஸ்ரீலங்காவை ஐ.நா. மனித உரிமைச் சபையின் தீர்மானம் மூலம் பாதுகாப்புச் சபைக்கு அனுப்பினாலும், அங்கு சீனா – ஸ்ரீலங்கா விடயத்தில்அக்கறை கொள்ளுமென விவாதம் செய்பவர்கள், சூடானுடன் மிக நட்பாக பாரிய வர்த்தகத்தில், விசேடமாக எண்ணெய் வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டு சீனா, சூடான் ஜனாதிபதி ஓமார் எல் பாசீரை பாதுகாப்புச் சபை, சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திற்கு சிபார்சு செய்த வேளையில், சீனா என்ன செய்துள்ளது என்பதை படித்து அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.

எம்மைப் பொறுத்தவரையில், எமது பாரிய அனுபவங்களின் அடிப்படையில், எதிர்காலத்தில் ஜெனிவா மனித உரிமைச் சபையில் ஸ்ரீலங்கா மீது கொண்டுவரப்படும் தீர்மானம் எந்த தடையுமின்றி நிறைவேறும்.

ஆகையால், ஸ்ரீலங்கா மீதான எதிர்கால தீர்மானம் ஐ.நா. மனித உரிமைச் சபையில் வெற்றி பெறுவதற்கு – புலம் பெயர்வாழ் தமிழர், செயற்பாட்டாளர்கள் என சகல அமைப்புக்களின் பங்குடன், வடக்கு கிழக்கு தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களதும், மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள், காணாமல் போனோரது பெற்றோர், உறவினர்களினது பங்களிப்பும் மிக மிக முக்கியம்.

ஐ.நா.மனித உரிமை வேலை திட்டங்களை அறவே தெரியாதவர்களுக்கு – ஓர் இரு நிமிட உரையும், நிரந்த அடையாள அட்டையும் தான் மனித உரிமைச் செயற்பாடாகும். அத்துடன் மனித உரிமைச் சபை மூலம் தமிழீழத்தை பெற்றுக் கொடுக்க போகிறார்களாம்! இது கின்னஸ் சாதனையில் பதிவு செய்ய வேண்டிய மாபெரும் குசும்பு. எதிர்வரும் மார்ச் மாதம் தலை மறைவாக இருப்பவர்கள் யார்? யார்? என்பதை தமிழீழ மக்கள், புலம் பெயர்வாழ் மக்கள் அறியும் காலம் மிக தூரத்தில் இல்லை.